ਜਾਪਾਨੀ ਸ਼ਾਸਨ ਅਧੀਨ ਕੋਰੀਆ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ
"ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ," ਭਾਗ 1, ਭਾਗ 2 (2006), ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ "ਬਸਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ।"
ਓਸਾਕਾ ਸਾਂਗਯੋ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਤਾਕੇਸ਼ੀ ਫੁਜਿਨਾਗਾ, ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਚੋਈ ਕਯੂੰਗ-ਹੀ ਅਤੇ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਸਟੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸੋਹ, ਚੁੰਗ-ਹੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਪੇਪਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਖੱਬੇ ਪੱਖੀ ਡੇਰੇ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਕਿੰਨੇ ਹਾਸੋਹੀਣੇ ਹਨ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋਗੇ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਖੋਜ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੋਰੀਆਈ ਖੋਜ ਢਿੱਲੀ ਹੈ।
ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਰੀਅਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਰੀਅਨ ਕੌਂਸਲ ਫਾਰ ਜਸਟਿਸ ਐਂਡ ਰੀਮੇਮਬਰੈਂਸ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਦਾਅਵੇ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੈ।
ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਆਖਰੀ ਦਹਾਕਾ (1935-1945) ਕੋਰੀਆ ਵਿੱਚ ਉਦਯੋਗਿਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਦੂਰ-ਵਰਗ ਉਭਰਿਆ, ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਸਮਾਜ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਖੌਤੀ ਨਵੀਂ ਔਰਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਫੈਲ ਗਈ।
1917 ਵਿੱਚ, ਲੀ ਕਵਾਂਗ-ਸੂ ਦੇ ਨਾਵਲ "ਮੁਜੋ" ਨੂੰ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਸਭਿਅਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਿਤਾਬ ਬਣ ਗਈ।
ਇਸ ਨਾਵਲ ਨੇ ਉਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਪੱਛਮੀ ਸਭਿਅਤਾਵਾਂ ਆਯਾਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਲੜਕੇ ਅਤੇ ਲੜਕੀਆਂ ਦੇ ਜਨਮ।
1935 ਵਿੱਚ, ਸਿਮ ਹੁਨ ਦਾ "ਦ ਐਵਰਗਰੀਨ ਟ੍ਰੀ" ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਗਿਆਨ ਭਰਪੂਰ ਪੁਸਤਕ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਪੇਂਡੂ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵਹਾਅ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਯੁੱਗ ਦੀ ਉਪਜ ਹਨ।
190 ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਰਵੇਖਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, 186 1937 ਅਤੇ 1944 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਪੇਂਡੂਕਰਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਸੀ।
ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੁੱਤ ਦੀ ਬੁਲੰਦੀ 'ਤੇ ਘਰੋਂ ਭੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਤਸਕਰਾਂ ਦਾ ਆਸਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, 181 ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਤੋਂ ਵੱਧ ਔਰਤਾਂ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਔਰਤਾਂ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਸਹਾਇਕ, ਫੈਕਟਰੀ ਵਰਕਰਾਂ, ਕੈਫੇਟੇਰੀਆ ਅਤੇ ਓਕੀਆ ਵੇਟਰੈਸ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ 60% ਨੂੰ ਮੰਚੂਰੀਆ, ਤਾਈਵਾਨ ਅਤੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੰਗੀ ਕਾਰਨ ਘਰੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਭੈਣਾਂ-ਭਰਾਵਾਂ ਤੋਂ ਘਰੇਲੂ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਇੱਕ ਮੁਟਿਆਰ ਨੂੰ ਤਸਕਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗਿਰੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁਣਵਾਈ ਤੋਂ ਅਧੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਿਆ, ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖੁਰਦਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਤਸਕਰੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੀ ਬਲੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ.
ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਇੱਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਔਰਤ ਬਣਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ. ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਸਕਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮਾਈਨੀਅਨ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਰੀਅਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੋਰੀਅਨ ਸਨ ਜੋ ਮਿਲਟਰੀ ਆਰਾਮ ਸਟੇਸ਼ਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਇੱਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਔਰਤ ਬਣਨ ਦੇ ਦੋ ਰਸਤੇ ਸਨ: "ਘਰ → ਲੇਬਰ ਮਾਰਕੀਟ → ਆਰਾਮ ਸਟੇਸ਼ਨ" ਅਤੇ "ਘਰ → ਆਰਾਮ ਸਟੇਸ਼ਨ।"
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਰੂਟਾਂ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਵਿਚੋਲੇ ਮਨੁੱਖੀ ਤਸਕਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਸਨ।
ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਰਗਰਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, が、ਪਰਿਵਾਰਕ ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਧੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ、ਅਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਪੁਰਸ਼-ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਜੋ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਦੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਅਕਸਰ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਸਗੋਂ ਬਿਨੈਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰੀਬ ਪਿਓ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਹ ਲੇਖ ਜਾਰੀ ਹੈ.