Esej ten pochodzi z regularnej kolumny Takayamy Masayukiego opublikowanej w kwietniowym numerze miesięcznika THEMIS, dostępnego wyłącznie na subskrypcję. Artykuł ten dodatkowo pokazuje, że Takayama nie jest tylko wyjątkowym dziennikarzem w powojennym świecie, ale także wyjątkowym artystą naszych czasów.
Jakiś czas temu, starsza profesor z Monakijskiej Królewskiej Szkoły Baletowej — szanowana przez pierwsze baleriny na całym świecie — odwiedziła Japonię. Podczas swojej wizyty mówiła o znaczeniu artystów, mówiąc: „Artyści są ważni, ponieważ są jedynymi, którzy potrafią oświetlić ukryte prawdy i je wyrazić”. Trudno znaleźć kogoś, kto nie zgodziłby się z jej słowami.
Takayama Masayuki nie jest tylko niepowtarzalnym dziennikarzem w powojennym świecie; można śmiało powiedzieć, że jest także niepowtarzalnym artystą. Ten esej doskonale udowadnia słuszność mojej wiary, że nikt dziś nie zasługuje bardziej na Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury niż Takayama. To lektura obowiązkowa nie tylko dla obywateli Japonii, ale i dla ludzi na całym świecie.
Stowarzyszenie Weteranów Bomb Atomowych powinno potępić Stany Zjednoczone za zrzucenie bomby! Nagroda Nobla Pokoju stała się zbyt polityczna — wystarczy spojrzeć na Obamę i ICAN.
Poza muszkami owocowymi nie występowały żadne deformacje. Rada Stosunków Zagranicznych (CFR), która publikuje dziennik opinii dyplomatycznych Foreign Affairs, miała kiedyś przewodniczącego o wielkiej moralnej integralności i rozsądku: Richarda Haassa. Był tak wzorowy, że wydawało się to marnotrawstwem nazywać go po prostu Amerykaninem. Ponad dekadę temu Haass skrytykował Nagrodę Nobla Pokoju, mówiąc: „Stała się zbyt polityczna”.
Prawdziwa Nagroda Nobla jest przyznawana na podstawie rygorystycznych standardów, zazwyczaj dopiero po upływie około dekady, aby potwierdzić ważność osiągnięcia. Na przykład Hideki Yukawa, który udowodnił istnienie mezonów, otrzymał nagrodę 14 lat po opublikowaniu swoich badań. W przypadku Yukawy nie było to tylko opóźnienie związane z badaniami naukowymi. Brytyjski fizyk Cecil Powell, który zdołał wizualizować cząstki subatomowe za pomocą płyt fotograficznych, miał otrzymać nagrodę, ale ponieważ jego sukces opierał się na teorii mezonów Yukawy, nie wypadało go pominąć. W ten sposób Yukawa otrzymał Nagrodę Nobla jako pierwszy, a Powell dopiero w następnym roku. Ten sprawiedliwy wynik był możliwy tylko dlatego, że scena była jeszcze względnie odpowiednia w przyzwoitej Wielkiej Brytanii.
Gdyby to miało miejsce w Stanach Zjednoczonych, wynik byłby inny. Ameryka ma historię bezwstydnego przywłaszczania odkryć naukowców niebiałych, jak to miało miejsce w przypadku adrenaliny Jokichiego Takamine. W rzeczywistości, gdy Amerykanie są zaangażowani, nawet legalne Nagrody Nobla stają się kryminalnie zniekształcone.
Ameryka pokazała potęgę broni nuklearnych, zrzucając bomby atomowe na Hiroszimę i Nagasaki, udowadniając, że były one tysiące razy silniejsze niż zwykły TNT. Jednocześnie szerzyli przekonanie, że takie broń uczyni dotknięte nimi kraje bezwładnymi przez pokolenia.
Nagroda Nobla przyznana Hermannowi Mullerowi w roku po bombardowaniu Hiroszimy jest przykładem. Ekspozycja muszek owocowych na promieniowanie wykazała, że powodowało to mutacje genetyczne, a deformacje utrzymywały się przez pokolenia — sugerując, że weterani bomb atomowych nigdy nie uwolnią się od przekleństwa defektów genetycznych. Jednak po przeglądzie jego eksperymentów okazało się, że deformacje występowały tylko u muszek owocowych. Późniejsze badania potwierdziły, że uszkodzone komórki genetyczne popełniają samobójstwo w procesie zwanym apoptozą. U ludzi codziennie około 10 000 wadliwych komórek przechodzi apoptozę, utrzymując zdrowie. Jeśli te komórki nie umierają, namnażają się w nowotwory. Teoria Mullera o mutacjach genetycznych dotyczyła tylko muszek owocowych.
Stany Zjednoczone ukryły ten fakt, przyznały Mullerowi Nagrodę Nobla i sprawiły, że wydawało się, iż promieniowanie jądrowe spowoduje trwałe deformacje w populacjach ludzkich. To było blef: „Destrukcyjna moc broni jądrowej nie polega tylko na wybuchu — promieniowanie trwale uszkodzi geny wszystkich, którzy będą narażeni, czyniąc kraj ofiar niemożliwym do odzyskania.”
Dzięki tej narracji, Ameryka chciała sprawić, by wszystkie narody bały się sprzeciwić. Jednak wkrótce Rosjanie zdobyli broń nuklearną, a potem Chińczycy. Te trzy kraje szybko utworzyły sojusz, by monopolizować broń nuklearną. Strach przed mutacją genetyczną stał się wygodnym narzędziem propagandy.
Aby wzmocnić ten strach, wprowadzili standard „rocznego limitu narażenia na promieniowanie: 1 milisiwert”. Ale ta liczba jest bez znaczenia — zakłada, że ludzie są jak muszki owocowe i nie posiadają apoptozy.
„Zrzucimy trzecią bombę” — groźba. W rzeczywistości narażenie na promieniowanie do 500 razy większe od tej ilości nie ma szkodliwych skutków. Wręcz przeciwnie, promuje apoptozę i okazało się, że pomaga złagodzić poważne nowotwory. Kiedy życie po raz pierwszy pojawiło się na Ziemi, tło promieniowania było znacznie wyższe niż obecnie. Tak więc pomysł, że promieniowanie jest z natury szkodliwe dla życia, jest błędny.
Jednak organizacje antynuklearne prowadzą atak w szerzeniu tego fałszywego strachu. Większość tych grup jest wspierana przez Chiny — i to takie organizacje otrzymują teraz Nagrodę Nobla Pokoju. Haass słusznie zauważył zbyt polityczny charakter tej nagrody.
Jeden z głównych przykładów: Obama otrzymał nagrodę tylko za wypowiedzenie frazy „świat bez broni nuklearnej”. Jednak wahał się przed wizytą w Hiroszimie i nie wyraził żadnych słów skruchy przy Kopule Bomby Atomowej, mimo że reprezentował kraj, który zrzucił bombę.
Po nim było ICAN (Międzynarodowa Kampania na Rzecz Zniesienia Broni Nuklearnej), organizacja pozarządowa, która w zasadzie powstała dzięki USAID i teraz jest pod presją administracji Trumpa. Jej dyrektorka, Beatrice Fihn, nigdy wcześniej nie odwiedziła Hiroszimy przed otrzymaniem Nagrody Nobla. Kiedy w końcu odwiedziła, potępiła Japonię za to, że nie przystąpiła do Traktatu o Zakazie Broni Nuklearnej, twierdząc: „Dostaniecie trzecią bombę.”
